جــــــــام غـــــــــــــم

شعر عاشقانه – حرفهای یک دل ( مریم حیدر زاده )

بیا در کوچه باغ شهر احساس / شکست لاله را جدی بگیریم

اگر نیلوفری دیدیم زخمی / برای قلب پر دردش بمیریم

بیا در کوچه های تنگ غربت / برای هر غریبی سایه باشیم

بیا هر شب کنار نور یک شمع / به فکر پیچک همسایه باشیم

بیا ما نیز مثل روح باران / به روی یک رز تنها بباریم

بیا در باغ بی روح دلی سرد / کمی رویا ی نیلوفر بکاریم

بیا در یک شب آرام و مهتاب / کمی هم صحبت یک یاس باشیم

اگر صد بار قلبی را شکستیم / بیا یک بار با احساس باشیم

بیا به احترام قصه عشق / به قدر شبنمی مجنون بمانیم

بیا در کوچه باغ شهر احساس / شکست لاله را جدی بگیریم

اگر نیلوفری دیدیم زخمی / برای قلب پر دردش بمیریم

بیا در کوچه های تنگ غربت / برای هر غریبی سایه باشیم

بیا هر شب کنار نور یک شمع / به فکر پیچک همسایه باشیم

بیا ما نیز مثل روح باران / به روی یک رز تنها بباریم

بیا در باغ بی روح دلی سرد / کمی رویا ی نیلوفر بکاریم

بیا در یک شب آرام و مهتاب / کمی هم صحبت یک یاس باشیم

اگر صد بار قلبی را شکستیم / بیا یک بار با احساس باشیم

بیا به احترام قصه عشق / به قدر شبنمی مجنون بمانیم

بیا گه گاه از روی محبت / کمی از درد لیلی بخوانیم

بیا از جنگل سبز صداقت / زمانی یک گل لادن بچینیم

کنار پنجره تنها و بی تاب / طلوع آرزوها را ببینیم

بیا یک شب به این اندیشه باشیم / چرا این آبی زیبا کبود است

شبی که بینوا می سوخت از تب / کنار او افق شاید نبوده ست

بیا یک شب برای قلبهامان / ز نور عاطفه قابی بسازیم

برای آسمان این دل پاک / بیا یک بار مهتابی بسازیم

بیا تا رنگ اقیانوس آبیست / برای موج ها دیوانه باشیم

کنار هر دلی یک شمع سرخست / بیا به حرمتش پروانه باشیم

بیا با دستی از جنس سپیده / زلال اشک از چشمی بشوییم

بیا راز غم پروانه ها را / به موج آبی دریا بگوییم

بیا لای افق های طلایی / بدنبال دل ماهی بگردیم

بیا از قلبمان روزی بپرسیم / که تا حالا در این دنیا چه کردیم

بیا یک شب به این اندیشه باشیم / به فکر درد دلهای شکسته

به فکر سیل بی پیایان اشکی / که روی چشم یک کودک نشسته

به فکر سیل بی پایان اشکی / که روی چشم یک کودک نشسته

به فکر اینکه باید تا سحرگاه / برای پیوند یک شب دعا کند

ز ژرفای نگاه یک گل سرخ / زمانی مرغ آمین را صدا کرد

به او یک قلب صاف و بی ریا داد / که در آن موجی از آه و تمناست

پر از احساس سرخ لاله بودن / پر از اندوه دلهای شکیباست

بیا در خلوت افسانه هامان / برای یک کبوتر دانه باشیم

اگر روزی پرستو بی پناهست / برای بالهایش لانه باشیم

بیا با یک نگاه آسمانی / ز درد یک ستاره کم نماییم

بیا روزی فضای شهرمان را / پر از آرامش شبنم نماییم

بیا با بر گ های گل سرخ / به درد زنبقی مرهم گذاریم

اگر دل را طلب کردند از تو / مبادا که بگویی ما نداریم

بیا در لحظه های بی قراری / به یاد غصه مجنون بخوابیم

بیا دلهای عاشق را بگردیم / که شاید ردی از قلبش بیابیم

بیا در ساحل نمناک بودن / برای لحظه ای یکرنگ باشیم

بیا تا مثل شب بوهای عاشق / شبی هم ما کمی دلتنگ باشیم

کنار دفتر نقاشی دل / گلی از انتظار سرخ رویید

و باران قطره های آبیش را / به روی حجم احساس پاشید

اگر چه قصه دل ها درازست / بیا به آرزو عادت نماییم

بیا با آسمان پیمان ببندیم / که تا او هست ما هم با وفاییم

بیا در لحظه سرخ نیایش / چو روح اشک پاک و ساده باشیم

بیا هر وقت باران باز بارید / برای گل شدن آماده باشیم

در برگرفته از مجموعه اشعار پروانه ات خواهم ماند / مریم حیدر زاده